DE ZWEMMER

Tussen eindeloos brekende golven,
in het kielzog van haar uitnodigend lijf,
kiest de zwemmer - op gevaar van leven -
op goed geluk af te duiken.
 
Als wrakhout, van water doordrongen
laat hij zich naar haar bodem zinken.
De zwemmer, een naamloze knoest,
proeft enkel water: nat en schurend zand.
 
Over haar nooit verkende diepten
drijft hij domweg een leven lang.
Strijkt zijn toegeeflijke hand, vaak ook bitter,
dagelijks haar bedrieglijke buitenkant.
 
Het water begrijpt dat de zwemmer zwijgt.
Van woelige golven tot dodelijk geschil
verblijven zij in elkaars weinig en teveel.
Moedig bezaait de zwemmer het zand.
 
Eervol maait water het gezamenlijk land.
Tot haar nat en schurend zand,
hem na jaren verdrinkt, waar hij altijd droomde
te drijven naar zijn sprakeloze overkant.

Robert Baeken   Februari 2026