Ernst Löw leest een gedicht van Robert Baeken: "Dorst naar leven"

Dorst naar leven

Onder kille nevelwolken
draaft een paard in de morgen.
Wind doet de landlucht wel.

Ten oost schudt een bleke horizon
de weidse aarde, klaar om te ontginnen.
Dorst dwingt het lijf te drinken.

Van het zwijgen dat alles weet, leert het
zich te binden met de hemel en hoe de aarde
elk gewaarworden aanduidt als het oerbegin.