Ernst Löw leest een gedicht van Robert Baeken: "Insomnia"

Insomnia

Handen klieven onrustige wereldzeeën.
In de nacht houdt het lijf stijf de wacht.
Ergens kraakt de hoogste mast.
Een lege commandopost stuurt het roer.

Gerommel in het ruim, slagen tegen de romp,
regelmaat van kolkend water. Alles zwalkt.

Vergeefs dwingt het hoofd de boot tot slaap.
Telkens herinneren stemmen aan het inschepen
en de weggespoelde eilanden tussen lakens.

Rest de angst voor kliffen morgenvroeg.
Zuchtend vangt de periscoop een kier van licht.
Zeilt dit vaartuig op de rug of linkerzij?
Slaap! Vannacht geen muiterij.