Ernst Löw leest een gedicht van Robert Baeken: "Verzonnen"

Verzonnen

Hij, de beste voetballer van het land,
zit zelfs na het applaus nog met de vraag
hoe van zijn zieke uren te genezen.

De kampioen verveelt zich.
De straat, grijs en koud, wekt zijn vrees
naamloos te zitten op de dagelijkse pot.
Gezond en wel, maar dood tot op het bot.

Blind voor kleine dingen stelt hij vast
hoe succes wel als groot wordt verkocht.

Daardoor tot het geloof gedwongen
dat deze wereld gemetseld overeind staat,
terwijl elk bestaan wankelt, 
misschien op zijn laatste benen loopt.