Voor Simone, naar aanleiding van ons 60 jaar huwelijk.
Deze lieflijke uren
Weg van bittere tijden: onder een glazen stolp
over
deze middagmeubels, zitten jij en ik
midden
ons levenslang vredesbestand.
Wij
drinken thee, knabbelen koekjes.
Keuvelen
op gezegende leeftijd samen.
Onze
vriendschap en huwelijkse band, amen.
Daarmee
een schoner eind voegend aan
duizend
droeve liefdesverhalen: Het noodlot
van
ene Isolde zonder haar Tristan
van Romeo en Julia, te vaak echt gebeurd.
Het
onmogelijke biedt mogelijk troost:
Morgen
en alle dagen jongzijn, beminnen.
Steeds
opnieuw: fris de droom beginnen.
Tot
tussen deze lieflijke uren, onvoorspelbaar
waarheidsgetrouw een serpent, vies geschubd
onder
de stolp, als toentertijd met valse kop
geruisloos
tussen ‘t gebladerte opwaarts schuift.
Zijn
gespleten tong spuugt glad vergif. Gestaag,
en
voorzeker is het waar: eens valt het afscheid.
Maar
ook hier, onder dit genadig licht, vandaag
in
een paradijs met onze handen in elkaar,
houden
wij vast aan de droom van bij ‘t begin:
Niet
in het gareel van de tijd te stappen.
Fris van zinnen. Zonder einde beminnen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten