Ernst Löw leest een gedicht van Robert Baeken: "Naakt voor de spiegel"

Naakt voor de spiegel

Tot de spiegel spreek je niet. 
Je luistert enkel naar
wat de weerkaatsing daar bloot vertelt.

Schichtig overvalt het licht poriënvelden,
de bochten onder buik, gekronkeld oor,
hard bot of weke knook. 

Vlijmscherp glijdt het mes met weerzin
over de geraspte stoppelkin.

Onthoofd, vanaf die blauwe kratermond.
Of dat corpus aan een vleeshaak hangt:
vrij van bloed, varkenshaartjes kaal gebrand.

Jawel geachte heer… een hoop oude rommel!

Na wassing treedt een vrouw de spiegel in.
Zij snuift de lucht bij open deur.
Reageert op zeep, - niet op oude geur.